B. Sloan - Ostateczna bitwa

 Autor: RafaÅ‚ Surdacki niedziela, 13 listopada 2011 12:12

Ostatnimi czasy zainteresowania historyków i pasjonatów drugiej wojny światowej kierują się na zapominany, w szczególności w Polsce, teatr działań amerykanów na Pacyfiku. Popularny w telewizji serial Wojna na Pacyfiku przybliża polakom trudy działań amerykańskich Marines w cięzkich warunkach klimatycznych. Dla uzupełnienia niedosytu po serialu, Dom Wydawniczy Rebis w 2010 r. wydał książkę Billa Sloana Ostateczna Bitwa.

Książka ta opisuje przebieg największej w historii drugiej wojny światowej operacji desantowej, jaką było lądowanie na Okinawie. Misja o kryptonimie "Iceberg" rozpoczęła się 1 kwietnia 1945 roku, a jej zadaniem było zdobycie jednego z ostatnich bastionów japońskiej defensywy na przedpolach Tokio. Dla Japończyków i Amerykanów samotna wyspa miała stanowić obszar nie do przybycia, teren gęsto usiany zasiekami i śmiertelnymi pułapkami. A gdy do tego dodamy heroizm japońskich obrońców, a w szczególności pilotów-samobójców, którzy zgodnie z kodeksem samurajskim walczyli aż do śmierci otrzymamy obraz prawdziwego piekła, w które weszli Amerykanie.

Czytelników książek Domu Wydawniczego Rebis nie zaskoczy wygląd książki. Twarda, kolorowa okładka utrzymana w bardzo dobrej, mrocznej kolorystyce. Dodatkiem do którego przyzwyczaił nas wydawca są doskonale dobrane fotografie i liczne uzupełnienia, wśród których przestawione są losy weteranów spod Okinawy. Dużym minusem są mapki, których jest po prostu za mało, aby czytelnik mógł dobrze zrozumieć opisywaną bitwę. Uważam że duży plus należy się Janowi Szkudlińskiemu, który przetłumaczył, a przy tym odtworzył styl pisarski Sloana. Sam Bill Sloan przed rozpoczęciem kariery pisarskiej był dziennikarzem śledczym w „Dallas Times Herald, gdzie uzyskał nominacje do nagrody Pulitzera.

Sloan swoją książkę utrzymuje w stylu pisarskim Corneliusa Ryana. Opisuje bitwę z perspektywy kilku postaci. To dzięki ich przeżyciom Sloan buduje pełen opis bitwy pod Okinawą. Mamy tam generałów, oficerów, ale i szeregowców. Narrację prowadzi z iście mistrzowską gracją. Bez trudu lawiruje pomiędzy kolejnymi relacjami żołnierzy, opisując ich personalne historie. Przeżycia weteranów i wybrane z ich wspomnień fakty to główny punkt książki. Mimo że styl Sloana i Ryana cechuje podobieństwo to Ryan lepiej radził sobie przy lawirowaniu między wspomnieniami, a czysto historyczną rozprawą. Czytając Ostateczną bitwę mamy wrażenie iż bierzemy czynny udział w centrum wydarzeń. Przeżywamy emocje związane z lecącym granatem i wesołym życiem kompanii, której rubaszne żarty miały choć na chwilę sprawić, by człowiek zapomniał o grożącym mu na każdym kroku niebezpieczeństwie. Autor używa przy tym języka tak barwnego, że nie sposób się nudzić. Obrany styl, wypracowany zapewne na przestrzeni lat redakcyjnej pracy, daje mu spore pole do manewru, bowiem od pierwszych stron przyzwyczaja czytelnika do zdumienia. Dużym minusem Sloana jest budowanie mitu cudownych Marines. Myślę że książka ta nie jest pisana na ultra patriotyczną modłę, ale jednak czasem można odnieść wrażenie, iż momentami obraz Amerykanów jest po prostu przerysowany. Nie zmienia to faktu, że rozprawa Sloana to ponad 400 stron świetnego tekstu. Operację przedstawiono kompletnie, od fazy planowania po opis współczesnego obrazu wyspy. Autor nie pominął żadnej ważnej kwestii, więc oprócz działań na samej wyspie opisał też fazę morską operacji, walkę z kamikaze czy polowanie na pancernik Yamato. Nie pominął też politycznego aspektu bitwy, której skutkiem była decyzja o użyciu bomb atomowych w Hiroszimie i Nagasaki. Dlatego pod względem merytorycznym nie można książce nic zarzucić.

Podsumowując książka Sloana nie jest może idealna ale jest na tyle dobra, że stanowi wartość samą w sobie i dla każdego miłośnika historii II wojny światowej Ostateczna bitwa to produkt obowiązkowy, a przede wszystkim, gdy idzie o zmagania na Oceanie Spokojnym.

Autor: Bill Sloan Wydawnictwo: REBIS Rok wydania: 2010 ISBN: 978-83-7510-245-1 Liczba stron: 448 Oprawa: Twarda