Wojska Lądowe

 Autor: Łukasz Gawor sobota, 05 marca 2011 10:05

Trzon Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej tworzą Wojska Lądowe. W ramach tych sił wchodzą wojska pancerne i zmechanizowane, wojska aeromobilne oraz artyleria, i jednostki  inżynieryjne,  łaczności czy  obrony przeciwlotniczej , a także Wojsk Obrony Terytorialnej.

Wyposażenie żołnierza

Niestety nadal (i za pewne jeszcze przez kilka lat będzie) widać w naszym Wojsku wyposażenie i uzbrojenie, które korzenie ma jeszcze w kraju za wschodnią granicą, który już nie istnieje, lecz jego cień niestety pozostał. A najwyraźniej widać to nie gdzie indziej jak w indywidualnym wyposażeniu żołnierza. Karabinek Beryl / Mini-Beryl– podstawowa broń polskiego piechura -czyli zwykły Kałach po liftingu. Dodanie szyn montażowych, pół/przezroczystych magazynków, celowników optycznych, nowych modeli kolby, przedni chwyt czy nawet adapter do magazynków typu M4/M16 oraz bębnowe C-mag (które nawiasem mówiąc odmawiały posłuszeństwa) uczyniło z wz. 96 broń trochę bardziej zachodnią – bardziej europejską. Nie zmienia to jednak faktu, że to bardzo bliski krewny AK-47. Odporny na wodę, błoto i pył, lecz poprzez swoją konstrukcje, która powoduje duży podrzut lufy, bardzo niecelny. Pełen podziwu jestem dla pracowników Fabryki Broni z Radomia za to ile wycisnęli z tej już ponad 60 letniej konstrukcji. Moim zdaniem z tego kbk wyciśnięto już ostatnie soki – nic więcej z nim nie zrobimy.

Polska była prekursorem we wprowadzaniu do uzbrojenia podlufowych granatników. Najbardziej znany i używany do dziś dnia jest ponad trzydziestoletni Pallad. Nadzieją jest granatnik podlufowy dla karabinka MSBS, którego oblicze niedawno pokazano… Jeśli już mówimy o broni to wkroczmy na temat broni bocznej. W razie awarii broni głównej żołnierz może użyć etatowego pistoletu… może…, ale wcale nie musi… Dla użytkownika WISTa to nie takie proste. Wojsko zamówiło w Preserze 24000 sztuk tej broni… To był ogromny błąd… ogromna fala skarg na pistolet sprawiła (na szczęście), że broń ta nie jest kupowana. Żołnierze skarżyli się na nagminne zacinanie się pomimo czyszczenie. Winy szukano w amunicji, ale stwierdzono jednak winę samego pistoletu. Tutaj może się nasunąć myśl, że broń ta została stworzona do czyszczenia, a nie do obrony. Na stanie posiadamy jeszcze P-83 o pojemności 8 nabojów oraz P-64 o pojemności 6 nabojów (!!!) na szczęście ten ostatni występuje w śladowych ilościach. Powyższe nie wchodzą w uzbrojenie jednostek DWS oraz Żandarmerii Wojskowej. Znów ciśnie się na usta „na szczęście…”. Dwóm ostatnim nie należy nawet poświęcać uwagi, ani strzępić języka na ironiczne uzasadnienia „jak to one są potrzebne w wojsku”. Stwierdzę jedynie, że to broń już dawno przestarzała…

Polski żołnierz używa granatów RG-42 oraz F-1 ze starych zapasów (pamiętających jeszcze lata II wojny światowej!!!) oraz RGO-88 oraz 89, które są jednak produkowane w bardzo małej ilości. Artylerzysta korzysta z granatników RPG-7, których używa się tylko z dwoma rodzajami granatów, co daje mu niewielkie pole działania. Od 1995 posiadamy także przenośny przeciwlotniczy zestaw Strzała-2M (od ’72 r.) oraz młodszy GROM-1 wprowadzony w 1995 roku. Od 2004 roku wdrażane są przeciwpancerne pociski kierowane Spike-LR firmy Rafael. Realizowany, choć tak spektakularnie jak program Kołowego Transportera Opancerzonego Rosomak czy F-16C/D Jastrząb. PPK Spike są swoistym odświeżeniem dla przestarzałego arsenału polskiego artylerzysty.

Granatniki automatyczne. Może i nie mamy ich bardzo dużo, ale jednak są obecne w Wojsku Polskim. Polski żołnierz podczas PKW obcował z nimi niemal każdego dnia. Tam dla Polskiego żołnierza granatnik automatyczny to prawie że codzienność – montowane na pojazdach patrolowych (zwykle HK Mk 19) m.in. typu MRAP (np. MaxxPro, Cougar) oraz na KTO Rosomak (PKW Czad). Wynika to głównie z faktu, że wojskowi decydenci zrozumieli potrzebę posiadania granatników automatycznych i w maju 2007 zamówili partię 20 sztuk dla PKW w Afganistanie. Misje zagraniczne dały naszym żołnierzom ogromne doświadczenie. Styczność z pojazdami, bronią i sprzętem, jakiego w kraju by nie poznali. Każdy PKW dał świadectwo wyszkolenia i waleczności naszych Rodaków. Bardzo dobre świadectwo.

Strzelec wyborowy korzysta z karabinów Alex, Tor, Sako TRG-21/22 jak również wiekowych SWD i SWD-M. Te ostatnie nie jak nie pasują do nowoczesnego pola walki, a nawet do współczesnego, między innymi za sprawą archaicznego montowania optyki – na bocznej szynie.

Przejdźmy do broni wsparcia. Polski kaemista używa karabinów PKM oraz UKM różnych wersji. Ten pierwszy to wiekowa konstrukcja pochodząca z lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku. Drugi, dużo młodszy już dużo bardziej pasuje do uzbrojenia współczesnego żołnierza. Przewidując przyszłość można przypuszczać, że przy braku nowej konstrukcji ciężkiego karabinu maszynowego może on wejść na nowoczesne pole walki, lecz ten pierwszy powinien być wycofany.

A pomyślmy teraz o przyszłości… Wspomniany przeze mnie przy okazji granatników program MSBS to największa nadzieja dla polskiego żołnierza, dla Wojska Polskiego, ale także dla polskiego przemysłu. Rozpoczął się 4 grudnia 2007 roku, kiedy to zapoczątkowano analizy operacyjne, ekonomiczne oraz techniczne ze wstępnymi założeniami taktyczno-technicznymi. Program ten zakłada stworzenie Modułowego Systemu Broni Strzeleckiej kalibru 5,56mmx45 w dwóch układach: klasycznym oraz bezkolbowym (bull-pup). Włączony do programu Indywidualnego Systemu Walki Tytan. Nie wiadomo jeszcze, która z wersja wejdzie do uzbrojenia Wojska Polskiego. Bardzo prawdopodobne, iż tak jak w przypadku karabinka Beryl i subkarabinka Mini-Beryl, i układ klasyczny i bull-pup staną się podstawowym orężem polskiego piechura. Konstrukcja rozwijana wspólnie przez Wojskową Akademię Techniczną oraz Fabrykę Broni w Radomiu zyskała niedawno nowe wcielenie. Pierwsze egzemplarze broni miały jedynie „pokazać” nową technologie. Konstruktorzy zaznaczyli na początku, że MSBS na pewno jego ostateczny wygląd nie będzie odzwierciedlał wyglądu pierwszych egzemplarzy. 3 sierpnia ujawniono nowe makiety obu karabinków. W przypadku „klasyka” zmiany, w stosunku do makiety starego, można określić jako kosmetyczne, choć poważną zmianą była kolba. Jednak w wyglądzie wersji bezkolbowych istnieje przeogromna przepaść. Nowa wygląda dużo zgrabniej i jest bardziej… futurystyczna! Trzeba przyznać, że jest bardzo ładna. Warto wspomnieć także o opracowywaniu nowego bagnetu dla MSBS. Według pewnych źródeł miałby pełnić jednocześni funkcje noża polowego i bagnetu (celowo w takiej kolejności). Miałby on łączyć cechy bagnetu M9 US Army oraz OKC3S USMC.

Co do pistoletu… Polska Armia nie posiada obecnie pistoletu na miarę nowoczesnej armii. Nie ma co się oszukiwać, WIST to bardzo awaryjna broń, która ma już wyrobioną bardzo negatywną opinię wśród użytkowników. Tak więc powstaje wyrwa w arsenale broni krótkiej. Na chwilę obecną nie mamy konstrukcji, która przy wprowadzeniu do uzbrojenia karabinów rodziny MSBS godnie i zasłużenie nosiłaby miano nowoczesnej broni bocznej polskiego żołnierza. Na szczęście konstruktorzy MSBSa pomyśleli również i o tym. Wstępnie określono parametry taktyczno-techniczne dla nowej polskiej konstrukcji pistoletu wojskowego. Miałby on spełniać między innymi wymagania:

• Nabój 9x19 Parabellum
• Magazynek mieszczący co najmniej 15 nabojów
• Niska masa broni i modułowość
• Integralna szyna montażowa

Także wśród karabinów wyborowych konstruktorzy nie próżnują. Ośrodek Badawczo Rozwojowy Sprzętu Mechanicznego z Tarnowa myśli już nad nowym karabinie samopowtarzalnym strzelającym amunicją .338 Lapua Magnum.  Co ciekawe nasze Siły Zbrojne są zainteresowane, poprzez doświadczenia kontyngentów wojskowych, lekką bronią wsparcia. Czyli karabinem maszynowym strzelającym amunicją 5,56 mmx45. Miałby on być o ok. 2 kg lżejszy ok. UKM 2000. Porównując go z konstrukcjami w innych państwach miałby być podobny do M249 SAW. Warto wspomnieć, że podobna konstrukcja powstała 7 lat temu (wz.2003), ale wtedy Wojsko, a ściślej Decydenci nie byli zainteresowani tego typu karabinem.

Siły pancerne WP

Jako że Wojska Lądowe to nie tylko sama piechota, przejdźmy do broni pancernej. W Wojsko Polskie posiada zaadaptowane konstrukcje radzieckie oraz świetne „dzikie koty” zza zachodniej granicy. W brygadach zmechanizowanych znajdziemy bardzo sławne Kołowe Transportery Opancerzone Rosomak oraz wiekowe BRDMy oraz Bojowe Wozy Piechoty 1 i 2. Na wyposażeniu brygad i kawalerii pancernych są obecnie czołgi T-72M, PT-91 Twardy oraz Leopardy 2A4.

Twardy to głęboka modernizacja T-72. Od 1997-2002 zmodernizowano część T-72M1 do standardu PT-91, a w latach 1994-1997 budowano je od podstaw. Łączna suma, produkowanych w Zakładach Mechanicznych Bumar-Łabędy Twardych, będących w służbie wynosi ok. 230 czołgów. Porównywanie PT-91 i Leoparda 2A4 jest bardzo trudnym zadaniem, ze względu na to, że oba powstały w okresie Zimnej Wojny, ale u podstaw ich powstania konstruktorom przyświecały inne koncepcje. Typowy okres eksploatacji tego typu uzbrojenia to 25 lat. Tak więc czołgi  T-72 oraz PT-91 Twardy pozostaną w linii do 2019 (najstarsze) – 2027 roku (najmłodsze). Jednak w przypadku tych czołgów Wojsko nie powinno trzymać się kurczowo tych dat (w żadnym wypadku czołgi te nie powinny pozostać dłużej w uzbrojeniu jak do wymienionych wyżej dat!!!). Po pierwsze niemiecki Leopardy 2 są dużo oszczędniejsze od postradzieckich „paliwożerców”. Po drugie konstrukcja zza zachodniej granicy jest dużo bardziej podatna zmiany, ulepszenia itp. Pomimo tego, że jest to czołg z wieżą, która nie posiada systemu automatycznego ładowania armaty jest to jeden z najlepszych europejskich czołgów, który poprzez swoją podatność na modernizacje pozostanie jeszcze za pewne bardzo długo w Bundeswehrze jak również w Brygadach Kawalerii Wojska Polskiego. Po trzecie, „drapieżnik” dysponuje bardzo celną armatą 120mm oraz potężnym silnikiem o mocy 1500 KM, który rozpędza ponad 55 tonowego Leoparda do prędkości 72km/h zaś jego „umiejętności” terenowe są niedoścignione. Choć naszym Leo przydałoby się trochę świeżości montując pakiet modernizacyjny np. MBT Revolution lub KMW A7+.

Czekając na modernizacje Leo 2 i wycofanie T-72M oraz Twardych jesteśmy świadkami powstania Polskiej Platformy Bojowe XXI wieku. Tworzony przez Ośrodek Badawczo Rozwojowy Urządzeń Mechanicznych z Gliwic, Wojskową Akademię Techniczną oraz Wojskowe Zakłady Mechaniczne z Siemianowic Śląskich zwany także Polskim Lekkim Czołgiem wejdzie najprawdopodobniej za kilka lat na wyposażenie Brygad Kawalerii Pancernych.

Na podstawie tej platformy powstaną:

• Wóz Wsparcia Ogniowego – uzbrojony w 120 mm szwajcarską armatę CTG firmy RUAG, która znajdować się będzie w bezzałogowej wieży z automatem załadowania armaty. Automatyka będzie pochodzić z gdańskiego AREXu, a 720-konny turbodiesel 8V199 z niemieckiej spółki MTU.
• Bojowy Wóz Piechoty – wyposażony w wieżę Oto Melasa Hitfist-30P (znaną bardzo dobrze z KTO Rosomak)
• Wóz Zabezpieczenia Technicznego z nadbudówką od środkowej do tylnej części wozu)
• Wóz dowodzenia
• Sanitarka

Bazowa odporność balistyczna według STALAG 4569A jest określona na 3+,  po dołączeniu pancerza dodatkowego (z AMZ Kutno) na 5+, odporność przeciwminowa odpowiada 3 poziomowi.  Broń pokładową będzie UKM-2000C, a z tyłu wieży zostanie zamontowane zdalnie sterowane stanowisko strzeleckie KOBUS z ZM Tarnów/OBRSM. System łączności pochodzi z WB Electronics, a przyrządy obserwacyjne z niemieckiego Zeissa i polskiego PCO. Większość wyposażenia będzie pochodzić z polskich firm i przedsiębiorstw, lecz nie da się ukryć niemieckiego wkładu w tą konstrukcję. Cóż się dziwić… Niemcy stworzyli wspaniały bojowy wóz piechoty Puma, który będzie brał udział w amerykańskim przetargu na następcę M2 Bradley ( o ile zmieści się w ramach masowych – Puma to najcięższy na świecie BWP). Co ciekawe Polski Czołg Lekki będzie korzystał z takiego samego silnika jak niemieckie KTO Boxer oraz BWP Uhlan.

Czas na bojowe wozy piechoty oraz kołowe transportery opancerzone. Obecnie w wyposażeniu naszej armii znajdują się leciwe radzieckie BWP-1 oraz produkowane na licencji Kołowe Transportery Opancerzone Rosomak. Ten pierwszy w latach swej młodości zyskał ogromną popularność popularność sławę i został zakupiony w różnych ilościach w wielu państwach nie tylko z bloku wschodniego. Co ciekawe, Amerykanie gdy dowiedzieli się o BWP-1 zapragnęli także mieć taki wóz w swojej armii. Byli pod wrażeniem tej konstrukcji. Największe wrażenie wywarła na nich 73mm armata oraz bardzo niska sylwetka wozu. Mówili w duchu: „My też chcemy mieć taki wóz!!!”. Odpowiedzią amerykańskich konstruktorów był M2 Bradley.

KTO Rosomak po raz pierwszy został użyty bojowo w Afganistanie. Tak Afgańczycy nazwali go „zielonym diabłem” (Większość Rosomaków była wysłana w kamuflażu ciemno zielonym). Byli pod wielkim wrażenie skuteczności 20mm armaty, do której czuli ogromny respekt rebelianci. Trzeba przyznać, że jest to bardzo udana konstrukcja, która udoskonalona przez polski przemysł wojskowy stała się jeszcze lepszą konstrukcją.

Artyleria WP

Przyszedł czas na Królową Wojny. Artyleria wojska polskiego składa się z 152mm armatohaubice wz.1977 Dana, wyrzutni rakietowych WR-40 Langusta oraz 122mm haubic samobieżnych 2S1 Goździk.

Wojska Lądowe muszą mieć zapewnioną obronę przeciwlotniczą. A to zapewniają PZL Loara, wyrzutnie systemy 9K33 Osa oraz zestawy rakietowe 2K12 Kub

Organizacja wojsk lądowych

Dowództwa:

• Pomorski Okręg Wojskowy (Bydgoszcz)
• Śląski Okręg Wojskowy (Wrocław)
• 2 Korpus ZMechanizowany (Kraków)

Dywizje:

• 1 Warszawska Dywizja Zmechanizowana (Legionowo)

   - 3 Brygada Zmechanizowana Legionów (Lublin)
   - 1 Warszawska Brygada Pancerna (Warszawa – Wesoła)
   - 21 Brygada Strzelców Podhalańskich (Rzeszów)
   - 1 Ciechanowski Pułk Artylerii (Ciechanów)
   - 15 Gołdapski Pułk Przeciwlotniczy (Gołdap)
   - 1 Legionowski Batalion Dowodzenia (Legionowo)
   - 1 Siedlecki Batalion Rozpoznawczy (Siedlce)
   - 15 Mazurski Batalion Saperów (Orzysz)
   - 1 Łomżyński Batalion Remontowy (Łomża)
   - 1 Batalion Medyczny (Legionowo)
   - 1 Batalion Zaopatrzenia (Legionowo)
   - 1 Kompania Chemiczna (Siedlce)

• 11 Lubuska Dywizja Kawalerii Pancernej (Żagań)

   - 17 Wielkopolska Brygada Zmechanizowana (Międzyrzecz)
   - 10 Brygada Kawalerii Pancernej (Świętoszów)
   - 34 Brygada Kawalerii Pancernej (Żagań)
   - 5 Lubuski Pułk Artylerii (Sulechów)
   - 69 Leszczyński Pułk Przeciwlotniczy (Leszno)
   - 11 Batalion Dowodzenia (Żagań)
   - 10 Batalion Rozpoznawczy "Strzelców Konnych" (Żagań)
   - 5 Kresowy Batalion Saperów (Krosno Odrzańskie)
   - 11 Batalion Remontowy (Żagań)
   - 11 Batalion Medyczny (Żagań)
   - 4 Krośnieński Batalion Zaopatrzenia (Krosno Odrzańskie)
   - 11 Kompania Chemiczna (Żagań)

• 12 Szczecińska Dywizja Zmechanizowana (Szczecin)

   - 2 Brygada Zmechanizowana Legionów (Złocieniec-Budowo)
   - 7 Pomorska Brygada Zmechanizowana Obrony Wybrzeża (Słupsk)
   - 12 Brygada Zmechanizowana (Szczecin)
   - 2 Pułk Artylerii Legionów im. Króla Władysława IV (Choszczno)
   - 3 Pułk Przeciwlotniczy (Szczecin)
   - 12 Batalion Dowodzenia Ułanów Podolskich (Szczecin)
   - 2 Stargardzki Batalion Saperów (Stargard Szczeciński)
   - 8 Batalion Remontowy (Kołobrzeg)
   - 12 Batalion Zaopatrzenia (Kobylanka)
   - 12 Kompania Chemiczna (Stargard Szczeciński)

• 16 Pomorska Dywizja Zmechanizowana (Elbląg)

   - 15 Giżycka Brygada Zmechanizowana (Giżycko)
   - 20 Bartoszycka Brygada Zmechanizowana (Bartoszyce)
   - 9 Brygada Kawalerii Pancernej (Braniewo)
   - 16 Pomorski Pułk Artylerii (Braniewo)
   - 13 Elbląski Pułk Przeciwlotniczy (Elbląg)
   - 16 Batalion Dowodzenia (Elbląg)
   - 3 Batalion Rozpoznawczy (Giżycko)
   - 16 Tczewski Batalion Saperów (Tczew)
   - 16 Żuławski Batalion Remontowy (Elbląg)
   - 16 Batalion Medyczny (Elbląg)
   - 16 Batalion Zaopatrzenia (Elbląg)
   - 16 Kompania Chemiczna (Elbląg)
Samodzielne brygady:

   - 6 Brygada Powietrzno-Desantowa (Kraków)

   - 25 Brygada Kawalerii Powietrznej (Tomaszów Mazowiecki)

   - 1 Mazurska Brygada Artylerii (Węgorzewo)
   - 23 Śląska Brygada Artylerii (Bolesławiec)
   - 1 Brzeska Brygada Saperów (Brzeg)
   - 2 Mazowiecka Brygada Saperów (Kazuń Nowy)
   - 1 Pomorska Brygada Logistyczna (Bydgoszcz)
   - 10 Opolska Brygada Logistyczna (Opole)

Galeria

Bibliografia

• - Dougherty M. J., Czołgi. Od I wojny światowej do współczesności, wyd. MAK, 2010 r.
• - Czasopismo "Nowa Technika Wojskowa",  Roczniki: 2007-2010.
• - Czasopismo "RAPORT Wojsko Technika Obronność", nr. 7/2010.
• - Artykuły o broni strzeleckiej ze strony: Hioba.pl, miltech.sownet.pl, vm.aganet.pl.