Karabin Wyborowy Arctic Warfare

 Autor: dejmien25 piątek, 05 listopada 2010 20:45

Arctic Warfare jest to seria brytyjskich karabinów wyborowych produkowanych przez firmę Accuracy International. Firmę założył w 1978 roku Malcolm Douglas Cooper, zasłynął on jako wybitny strzelec sportowy i konstruktor broni wyborowe jak i zarówno sportowej i wojskowo-policyjnej.

Historia

Gdy w 1982 roku Siły Zbrojne Wielkiej Brytanii rozpisały konkurs na nowy karabin wyborowy, Malcolm Cooper postanowił podjąć wyzwanie.
W tym czasie w uzbrojeniu Armii Brytyjskiej znajdował się dobry ale bardzo stary Lee-Enfield model L 42 A1. To nic innego jak nieco zmodyfikowany No Mk.1 z 1931 roku, dostosowany do naboju NATO kalibru 7.62x51 mm. Natomiast Angielscy snajperzy policyjni byli wyposażenie w sprawdzony Enfield Enforcer z celownikiem o zmiennym powiększeniu (typu PECAR 4–10x45).
Oprócz różnic dotyczących klas celownika wersja policyjna miała także nieco cięższą i dłuższą lufę 697 mm o innym bruzdowaniu oraz nową osadę.
Cooper zderzył się z silną konkurencją ze strony mocno osadzonej na Brytyjskim rynku Parker Hale. Wydaje się jednak że jego najgroźniejszym konkurentem była Austriacka firma Steyr z popularnym w wielu krajach SSG-69.
Mimo to jego broń po gruntownych testach i badaniach na przełomie roku 1984 i 1985 prototyp karabinu pod nazwą PM (precision magazine rife – precyzyjny karabin magazynowy) został uznany za najlepszy karabin wśród przedstawionych do konkursu. W 1985 pierwsze egzemplarze trafiły do elitarnych jednostek, a w 1986 roku ogłoszono oficjalną decyzję o wycofaniu ze służby karabinu L 42 A1 i zastąpieniu go karabinami PM. Kontrakt opierał się na 1238 sztuk nowej broni którą oznaczono jako L96A1.
Kilka lat później w 1990 roku podczas trwania przetargu na nowy karabin wyborowy dla armii Szwedzkiej, wielu konkurentów, w tym PM, brało udział w zimowych testach przeprowadzanych na terytorium Szwecji. Warunki były typowo arktyczne. Broń okazała się być niedostatecznie przygotowana do służby w takim klimacie. Wystąpiły problemy z zamarzaniem zamka, przymarzaniem magazynka, zacięciami iglicy spowodowanymi
zgęstniałym na mrozie smarem, niezamierzonymi wystrzałami podczas ryglowania broni. Zespół Coopera zajął się doskonaleniem broni, w efekcie czego powstał karabin wyborowy AL nowej generacji. Zastosowane zmiany polegały na nowym zamku, bardziej odpornym na zabrudzenie i oblodzenie, w którym znajduje się mocniejsza i szybsza iglica. Dzięki temu wzrosła niezawodność i płynność działania. Stary bezpiecznik zastąpiono nowym, o szerszym zakresie blokowanych podzespołów. Zwiększono odporność
mechanizmu spustowego i magazynka na zabrudzenia i oblodzenia. Dokonano tez istotnych zmian w obudowie broni, poprawiając ergonomię i obniżając masę, a wyraźne "wycięcia" w okolicy umiejscowienia magazynka mają umożliwić ewentualne wyszarpnięcie go w razie takiej potrzeby. Zrezygnowano z celownika przeziernikowego i wysuwanej podpórki w tylnej części kolby, a stary dwójnóg zastąpiono nowym. Zastosowano jeszcze nową powłokę antykorozyjną. Unowocześniona broń otrzymała nazwę Arctic Warfare (wojna w Arktyce).
W armii szwedzkiej karabin oznaczono jako PSG90, a Brytyjczycy, którzy również przyjęli AW, nazwali go L118A1. Każdy kraj, który następnie przyjmował na wyposażenie tą broń, zmieniał jego nazwę i modyfikował parametry.

Opis konstrukcji

AW jest bronią powtarzalną. Obrotowo-suwliwowy zamek odryglowuje się przez obrót o zaledwie 60 stopni, po czym pokonuje na tyle krótką drogę w tył, że nie zmusza strzelca do odrywania policzka od kolby. Łoże, osłonę spustu, chwyt pistoletowy oraz kolbę tworzy dwuczęściowa obudowa, wykonana ze wzmocnionego nylonu. Obudowa składa się z dwóch części, prawej i lewej, połączonych ze sobą przy pomocy ośmiu wkrętów.
Istnieje możliwość wydłużania kolby poprzez umieszczanie pod trzewikiem podkładek o grubości 10 lub 40 mm. Podobnie jak w przypadku spustu pozwala to dopasować broń do osobistych preferencji strzelca. Na końcu kolby znajduje się specjalna stopka amortyzująca odrzut, a na górze regulowana baka policzkowa, pod spodem kolby znajduje się podpora tylna. W przedniej części łoża znajduje się dwójnóg Parker Hale o regulowanej długości nóżek i składany do przodu pod lufę.
Charakterystycznym rozwiązanie zastosowanym w karabinie AW jest osadzenie komory zamkowej i mechanizmu spustowego na aluminiowej ramie. Dopiero do komory zamkowej jest wkręcona samonośna lufa, co znaczy, że nie ma kontaktu i innymi częściami broni. Dzięki temu w czasie strzału dochodzi do równomiernego rozchodzenia się drgań harmonicznych i ciepła. Takie rozwiązanie sprzyja zachowaniu celności lufy.
Na górnej powierzchni masywnej komory zamkowej (wykonanej z najlepszej stali) znajdują się wzdłużne nacięcia służące do wsuwania wsporników celownika optycznego. Elementy optyczne można bez problemu zdejmować i zakładać przed transportem gdyż nie ma to wpływu na zmianę położenia średniego punktu trafienia. Łatwo dostępny zatrzask zamka umieszczony z lewej strony komory zamkowej umożliwia wyjęcie tego ostatniego do czyszczenia czy konserwacji.
Lufa AW ma długość 655 mm. i nadaje pociskowi prędkość początkową 814 m/s .Wykonano ją ze stali nierdzewnej z przestrzeganiem ostrych kryteriów jakościowych. Ma przewód z prawoskrętnym gwintem czerobruzdowym o skoku 12 cali (305 mm), uznanym za optymalny dla stosunkowo lekkiej amunicji wyborowej NATO. Zakończono ją urządzeniem wylotowym, można zamontować tłumik huku i tłumik płomieni oraz hamulec wylotowy.
Mechanizm spustowy dwu oporowy można regulować ale w niewielkim zakresie. Dotyczy to również kąta ustawienia języka spustowego. Cały karabin waży 6,5 kg i jest zasilany z 10 nabojowego magazynka.
Broń ta zapewnia trafienie pierwszym strzałem celu wielkości głowy w odległości aż 600 m, a w korpus człowieka na dystansie 1000 m.

Wersie karabinu

Prócz standardowej wersji karabinu AW kalibru 308 winhester z lufą długości 655 mm powstało wiele jej odmian.

Arctic Warfare Magnum:
Model AWM został opracowany przez Accuracy International jak mająca większy zasięg i kaliber wersja modelu AW, przystosowana do naboju 338. Lapua Magnum. Był przyjęty przez wojska brytyjskie jak L115A1 i używany jako karabin snajperski albo ,, broń wsparcia plutonu’’. Ma dużą prędkość początkową ( 914 m/s) , płaski tor lotu oraz daleki zasięg, jest też prosty w użyciu. Ma taki zasięg jak broń kalibru .50, ale mniejszą siłę przebicia. Karabin posiada lufę długości 686 mm, cztery prawoskrętne bruzdy o skoku 305 mm i magazynek o pojemności 4 naboi. Cała broń waży 6,8 kg.

Arctic Warfare 50:
Z AW50 firma weszła na rynek karabinów wielkokalibrowych. Karabin okazał się udany i już był użyty operacyjnie w Afganistanie i Iraku, gdzie zdobył sobie dobrą opinię. Jest przystosowany do naboju .50BMG, a jego masa w wersji standardowej wynosi 15 kg, natomiast w wersji zmodyfikowanej, w której aby zmniejszyć ciężar, użyto części tytanowych – 12,7 kg. Lufa o długości 686 mm jest żeberkowana w celu poprawienia chłodzenia ma skuteczny hamulec wylotowy. Dwójnóg i system miękkiego odrzutu, sprawia że broń jest wygodna w użyciu.

Arctic Warfare Police:
Specjalnie dla jednostek antyterrorystycznych opracowano nieco inny karabin. Lufy dla AWP dobierano drogą szczególnej selekcji, dodatkowo wyposażając ją w szczelinowy tłumik płomienia. Cała lufa ma długość 610 mm i jest obudowana tłumikiem dźwięku. Z karabinów tych strzela się specjalną poddźwiękową amunicją o prędkości początkowej 315 m/s. Dzięki temu huk wystrzału jest prawie nie słyszalny. Zasięg celnego strzału przy strzelaniu tak wolnym pociskiem został oczywiście zredukowany do 200m. Mechaniczne przyrządy celownicze zostały usunięte, a wojskowe elementy optyczne zostały zastąpione lunetą tej samej firmy o większym powiększeniu.

Arctic Warfare AS50
AW AS50 kalibru .50 BMG jest samopowtarzalnym przeciw sprzętowym karabinem wyborowym opracowanym dla US Navy Seal (w Ameryce często nazywany Barret AS50) Obudowa AS50 jest wykonana ze stali wysokiej jakości. Karabin posiada pływającą lufę ze stali nierdzewnej o długości 681 mm o skoku gwintu 376 mm. Lufa zakończona jest wysokoefektywnym hamulcem wylotowym który sprawia że odrzut jest mniejszy niż w AW50. Karabin jest zasilany z jednorzędowego magazynka pudełkowego o pojemności 5 naboi. Cała broń waży 16,8 kg. AS50 może zostać rozłożony w czasie krótszym niż trzy minuty.

Użytkownicy Arctic Warfare

- Wielka Brytania
- Australia
- Hiszpania
- Irlandia
- Łotwa
- Malezja
- Niemcy
- Norwegia
- Portugalia
- Singapur
- Szwecja
- Włochy
- Polska – Jednostka G.R.O.M ma na staniu karabiny AWM, 1.PSK posiada kilka karabinów AW oraz snajperzy policyjni otrzymali od FORMOZY karabiny AW.
 

Bibliografia

- Czerwiński M., Broń Precyzyjna, Wydawnictwo BELLONA, Warszawa 2006.
- Spicer M., Ilustrowany Podręcznik Strzelca Wyborowego, Wydawnictwo BELLONA, Warszawa 2010.

- www.moje-militaria.pl
- www.militarium.net
- www.firearms.com.pl

 Autor: dejmien25