Strona Główna Inne Armie Świata Siły Zbrojne Litwy, Łotwy i Estonii

Notice: Undefined variable: add_class in /home/windmaker/domains/militis.pl/public_html/plugins/content/sexybookmarks.php on line 234

Siły Zbrojne Litwy, Łotwy i Estonii


 

alt

Litwa, Łotwa i Estonia, jako słabe i młode państwa powstałe w wyniku rozpadu ZSRR nie mają znaczącego potencjału obronnego względem swojej powierzchni. Ich łączny potencjał bojowy jest całkowicie niewystarczający do prowadzenia dłuższych klasycznych operacji obronnych w przypadku agresji wrogiego państwa. Z tego też powodu ich obecna strategia obronna zakłada najpierw liczenie na pomoc Sojuszu Północnoatlantyckiego i Unii Europejskiej, a dopiero na drugim miejscu na wierze we własne siły militarne.

 


Litwa, Łotwa i Estonia są inaczej nazywane potocznie, jako „Bałtowie”. Wszystkie te trzy państwa leżą nad Morzem Bałtyckim, mając za sąsiadów w wypadku Litwy - Polskę, Rosję i Białoruś, w przypadku Łotwy samą Rosję i Białoruś oraz jedynie Federacje Rosyjską w wypadku Estonii. Ich lokalizacja tworzy naturalną polityczno-militarną strefę oddzielającą Rosji od szerokiego i swobodnego dostępu do wspomnianego akwenu oraz odcinający od niej Obwód Kaliningradzki, mający do dziś strategiczne znaczenie dla Moskwy.

Litwa, Łotwa i Estonia tuż po odzyskaniu niepodległości w 1990 r. stanęły dosłownie od razu z problemem konieczności opracowania jak najszybciej od podstaw doktryny obronnej oraz kształtu polityki bezpieczeństwa. Państwa te bały się rosyjskiej interwencji i z tego też powodu rozpoczęły szybkie prace nad budową własnego potencjału militarnego oraz przyłączeniem się do bloku państw zachodnich uważanych od początku za gwarant zachowania niepodległości. Strach przed Rosją wzrósł wraz z deklaracją wstąpienia do NATO i ostrą reakcją Federacji Rosyjskiej na zaistniałą sytuację. Rosyjscy politycy, nie wyłączając prezydenta Borysa Jelcyna, mówili iż żadne z państw, które w przeszłości wchodziły w skład ZSRR, nie może stać się członkiem NATO. Rosyjscy wojskowi i politycy straszyli surową odpowiedzią, w tym np. wzmocnieniem garnizonu w Obwodzie Kaliningradzkim. W swej koncepcji polityki zagranicznej z 1993 r. Federacja Rosyjska jasno zaś deklarowała, że Europa Wschodnia jest dla niej historycznie ukształtowaną strefą interesów i Rosja przeciwstawia się wszelkim próbom wyparcia jej tego obszaru.

Podstawowymi celami strategicznymi do osiągnięcia w każdym z trzech państw bałtyckich było w tym momencie:

- Stworzenia odpowiedniej doktryny bezpieczeństwa i prowadzenia działań zbrojnych w wypadku m. in. wojny.

- Stworzenie na miarę swoich możliwości sił zbrojnych do obrony własnego obszaru, a następnie zdolne brać udział w działaniach międzynarodowych.

- Włączenie się w zachodnioeuropejskie systemy układów militarnych i współpracy gospodarczej.

Początkowo Bałtowie kierowali się w stronę totalnej i bezwarunkowej obrony swojego terytorium. Obrona miała być prowadzone aż do nadejścia pomocy, lub też totalnej klęski, ewentualnie wycofania części sił na obszar innych państw tj. głównie Polski. W 2004 r. zmodyfikowano strategię na przygotowanie armii do działań odstraszających i działań kolektywnych przy współpracy z NATO. Nie powinno, więc dziwić, że na pierwszym miejscu raz jeszcze potwierdzono konieczność „wzmacniania bezpieczeństwa euroatlantyckiego”. Obecnie zmniejsza się też rola obrony cywilnej na wypadek wojny oraz odchodzi się od walki nieregularnej podczas okupacji. Koncepcja odstraszenia wroga rozbudowanym i profesjonalnym zapleczem partyzanckim zanika. Zaufanie politycznych decydentów do NATO i wiara w skuteczność Traktatu wydaje się z drugiej strony także przesadna, czego jasnym dowodem jest zapisanie w strategii bezpieczeństwa przekonania, że siły NATO będą gotowe i zdolne bronić terytorium Bałtów. Bałtowie wierzą głównie w szybką pomoc lądową Polski, USA, Niemiec, Danii i Norwegii oraz wsparcie lotniczo-morskie Niemiec i reszty sojuszu.

 

Republiki bałtyckie /Źródło: www.eesti.pl

Republiki bałtyckie /Źródło: www.eesti.pl

Litewskie M113 /Źródło: www.kam.lt

Litewskie M113 /Źródło: www.kam.lt

W czysto hipotetycznym i praktycznie niemożliwym w przewidywalnej przyszłości konflikcie na linii NATO-Rosja obszar Litwy, Łotwy i Estonii byłby pierwszym strategicznym celem do opanowania przez siły rosyjskie. Położenie geopolityczne przyniosło tym państwom wiele problemów w XX w i przynosi je teraz w XXI w. Państwa te są obecnie w gorszej sytuacji geopolitycznej niż Polska. Tym samym bezpieczeństwo przede wszystkim Litwy jest i w naszym interesie ze względu na mniej więcej wspólne zagrożenia o charakterze międzynarodowym. Z tego też powodu po silnych naciskach Polski (która w oczach Bałtów jest państwem, które jako pierwsze może przyjść jej z dużą pomocą militarną) Pakt Północnoatlantycki opracował, a raczej jest w trakcje szczegółowego opracowania specjalnych plany obrony militarnej Bałtów. Polacy zabiegali ponad 7 lat o opracowania takich awaryjnych procedur, których tworzenie było możliwe dzięki współpracy z USA. Waszyngton i Warszawa zdołały przekonać Niemcy, jak i inne państwa sojusznicze, do podjęcia czysto teoretycznych działań w ramach planowania obrony Bałtów.

Była to wielka zmiana dla NATO, jak i Litwy, Łotwy oraz Estonii, ponieważ od czasu przystąpienia do Sojuszu tych państw w 2004 r. NATO-wscy planiści odsuwali na bok pytanie o plany obronne dla nich. Zakładano, że jeśli Rosja jest partnerem sojuszu, a nie przeciwnikiem, to plany obronne dla byłych państw Układu Warszawskiego nie powinny być potrzebne. Faktycznie do połowy 2008 r. ocena zagrożenia ze strony Rosji była niska. Po wojnie na Kaukazie z 2008 r. zdecydowano się jednak nieznacznie zmienić ocenę zagrożenia i zgodzono się ostatecznie na rozpoczęcie prac przez planistów. Jeśli chodzi o teoretyczne plany obrony Bałtów, to warto jednak zaznaczyć, że nieoficjalnie plany awaryjne tyczą się czysto teoretycznego i nieprawdopodobnego uderzenia lądowo-powietrznego Białorusi, a nie Rosji, co jest związane z czysto polityczną poprawnością.

Zgodnie z porozumieniami wewnątrz sojuszu plany miały zostać opracowane i przekazane do zatwierdzenia organom wojskowym, a nie politycznym NATO. Plany te są obecnie traktowane nie tylko, jako szkic obrony Bałtów, ale także Polski, Szwecji i Finlandii. Odpowiednie studia za pewne opracowano, ale realnie nie jest znane to, jakie siły zamierzałoby użyć dokładnie NATO do obrony terytorium Litwy, Łotwy i Estonii. Można w tym wypadku jedynie spekulować i tworzyć potencjalne scenariusze rozwoju wypadków w wypadku czysto teoretycznych i klasycznych konfliktów przyszłości.

Warto jednak zwrócić uwagę na to, że szczególnie Litwa kładzie w swej doktrynie obronnej nacisk na Polskę licząc na naszą pomoc militarną oraz za pewne czysto teoretyczne szybkie zdławienie oporu w Obwodzie Kaliningradzkim. Czy jesteśmy do tego zdolni – to już inne kwestia, na długą dyskusje. Litwa ze wszystkich państw Europy i całego NATO poświęca najwięcej uwagi Polsce i za razem ma wobec nas największe nadzieje. Jesteśmy jedynym państwem na świecie w której wymieniana jest w swej strategii bezpieczeństwa Polska, jako państwo o znaczeniu strategicznym w kwestii obronności. Z tego też powodu sama Polska dla czysto honorowego podejścia do sprawy powinna zainteresować się zacieśnianiem współpracy militarnej z Litwą oraz maksymalnej unifikacji uzbrojenia. Pokuszę się nawet o stwierdzenie, że w interesie Polski jest wsparcie finansowe modernizacji sił zbrojnych Litwy, co zresztą miało i za pewne będzie mieć miejsce.

Oczywiście Litwa początkowo patrzyła na Polskę nieufnie ze względów historycznych oraz obawiała się całkowitego uzależnienia od znacznie silniejszego sąsiada, ale postawa Polski i silne wspieranie Litwy, Łotwy oraz Estonii w drodze do NATO zmieniła częściowo postawę Wilna wobec Polski w kwestii bezpieczeństwa narodowego. Stosunki uległy też poprawie dzięki funkcjonowaniu w latach 1997-2008 litewsko-polskiego batalionu (LITPOLBAT), który brał udział w misjach w Kosowie i Iraku w ramach PKW Irak. Batalion ten był podstawą stworzenia nowego batalionu polsko-ukraińsko-litewskiego (POLUKRLITBAT) w ramach Wielonarodowych Sił Zadaniowych - Wschód, gdzie siły litewskie wzrosną z plutonu do kompanii.

Plany Sojuszu, nawet czysto teoretyczne i propagandowe są potrzebne Bałtom ze względu na ich trudną sytuację geopolityczną, wielką słabość militarną oraz obecne pogrążenie w dużym kryzysie, który wymusza i tak ograniczenie małych wydatków na siły zbrojne. Przejdźmy, więc do omówienia dokładnego wyglądu sił zbrojnych omawianych państw.

 

Sił Zbrojne Litwy


 

Za początek współczesnej historii militarnej Litwy możemy uznać kwiecień 1990 r., gdy powołano do życia Ministerstwo Obrony Narodowej, a w sierpniu tegoż roku pierwsze oddziały Straży Granicznej podległe Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego. We wrześniu utworzono dodatkowo oddziały gwardii terytorialnej. Sformowanie sił zbrojnych nastąpiło dopiero w 1992 r. Od tego momentu siły zbrojne i cała Litwa zaczęła przygotowywać się do wstąpienia w szeregi NATO. Miało to miejsce w 2004 r.

Siły Zbrojne Litwy składają się z czterech głównych formacji o charakterze zawodowym oraz dwóch pomocniczych:

- Sił lądowych – 2,9 tys. żołnierzy.

- Sił powietrznych – 900 żołnierzy.

- Marynarki wojennej – 700 żołnierzy.

- Sił specjalnych – liczebność utajniona.

- Ochotniczych sił obrony narodowej w tym związek strzelecki liczący ok. 6 tys. ludzi.

- Komponentu rezerwowego.

Siły zbrojne liczą w sumie ok. 7,8 tys. żołnierzy, 4,6 tys. rezerwy i 2,3 tys. pracowników cywilnych. Rezerwy mobilizacyjne wynoszą ponad 355 tys. ludzi, ale spadają z każdym rokiem. Około 25-27 tys. z nich może osiągnąć gotowość bojową w czasie 72 godzin. Wsparciem dla sił zbrojnych jest 5 tys. funkcjonariuszy straży granicznej podległych pod litewskie MSW.

 

Wojsko Litwy podczas ćwiczeń

Wojsko Litwy podczas ćwiczeń "Strong Shield 2011"/Źródło: www.kariuomene.kam.lt

Litewscy żołnierze podczas ćwiczeń poligonowych /Źródło: www.lithuaniatribune.com

Litewscy żołnierze podczas ćwiczeń poligonowych /Źródło: www.lithuaniatribune.com

Zwierzchnikiem sił zbrojnych jest prezydent. Kilkukrotne reform i zmiany w polityce militarnej Litwy nie wprowadziły rewolucji w doktrynie obronnej Litwy gdzie nadal duże znaczenie w bezpieczeństwie militarnym mają oddziały obrony terytorialnej zorganizowanych na wzór skandynawski. Wraz z wejściem Litwy do NATO powołano w ramach sił zbrojnych także wspomniane siły specjalne.

Na funkcjonowanie sił zbrojnych Litwa przeznacza różne sumy ze swojego PKB – jest to od niecałych 0,8% do 1,9% w zależności od roku. Obecnie jest to już tylko 0,8% PKB tj. ok. 320 mln Dolarów. Państwo to otrzymuje także pomoc finansową lub materialną od NATO, w tym też Polski. Do dziś nasze państwo przekazało Litwie m. in. 5 śmigłowców MI-2, 10 transporterów opancerzonych BRDM-2, 10 gąsienicowych transporterów MT-LB, czołg T-55 i T-72, samochody ciężarowe STAR 266 oraz inny sprzęt jak choćby samochody terenowe, moździerze, granatniki, radiostacje, kuchnie polowe, plecaki i amunicje.

 

 

Wojska lądowe


 

W skład wojsk lądowych Litwy wchodzi w sumie tylko po pełnym ich rozwinięciu 10 batalionów bojowych, dywizjon artylerii oraz 8 batalionów wsparcia i dodatkowo kilka mniejszych samodzielnych oddziałów tyłowych. W sumie jest to:

- 1. Brygada Piechoty Zmechanizowanej „Żelazny Wilk” - najnowocześniejsza formacja tego państwa mogącą bez najmniejszych problemów ściśle współpracować na polu walki z innymi siłami NATO. Na jej modernizacje, szkolenie i utrzymanie przeznaczana jest duża część środków finansowych wojsk lądowych. W skład brygady wchodzą: 3 bataliony piechoty zmechanizowane, kompania dowodzenia, kompania rozpoznawcza, dywizjon artylerii holowanej, bateria plot oraz bateria ppanc.

- Ochotnicze siły obrony narodowej ze sztabem w Wilnie – pod dowództwem znajduje się 6 batalionów piechoty.

- 3 samodzielne bataliony piechoty zmotoryzowanej – jeden przeznaczony do operacji międzynarodowych z możliwością działań klasycznych, jeden ma charakter szkoleniowy i bardzo ograniczone możliwości bojowe oraz ostatni przeznaczony do wsparcia obrony terytorialnej.

- Batalion saperski.

 

M113 Brygady „Żelazny Wilk” /Źródło: www.kam.lt

M113 Brygady „Żelazny Wilk” /Źródło: www.kam.lt

Bitwa o lotnisko – na szczęście tylko ćwiczenia /Źródło: www.kam.lt

Bitwa o lotnisko – na szczęście tylko ćwiczenia /Źródło: www.kam.lt

Jednostkami wsparcia dla całych sił zbrojnych, pod generalnym dowództwem jest:

- Pułk specjalny w sile sztabu, batalionu specjalnego, dwóch plutonów specjalnych (lądowego i morskiego). Rdzeniem tych sił jest batalion specjalny (Jegrów). Oddział ten został sformowany we wrześniu 1992 r. w oparciu o ochotnicze jednostki obrony terytorialnej. Następnie po 13 miesiącach przekształcono go w 3. Pułk Piechoty im. Księcia Witolda Wielkiego – jednostkę zmechanizowaną. Pułk nie zdołał jednak nawet osiągnąć gotowości bojowej, gdy 24 marca 1995 r. został zmniejszony do wielkości batalionowej i wyznaczony, jako przyszła jednostka sił specjalnych. Zgodnie z wytycznymi opracowanymi w 1995 r. zadaniem batalionu miało być prowadzenia działań niekonwencjonalnych (rozpoznanie, dywersja, odbijanie osób, niszczenie strategicznych obiektów, prowadzenie działań partyzanckich) na terytorium wroga i własnym. Jednostka ta jest pomostem dla żołnierzy chcących służyć w elitarnej kompanii sił specjalnych „Alfa” – największej chluby batalionu. Żołnierze do kompanii „Alfa” rekrutowani są na wzór selekcji prowadzonej do Jednostki GROM. Kompania ta składa się trzech dwunastoosobowych zespołów oraz kilkunastu żołnierzy wsparcia, dowodzenia, czy szkolenia.

- Dowództwo szkoleniowe w sile pułku szkoleniowego i dwóch batalionów szkoleniowych – są to jednostki powstałe w oparciu o szkoły wojskowe lub obiekty treningowe.

- Dowództwo logistyczne w sile trzech batalionów zaopatrzeniowych (każdy innego rodzaju), batalionu medycznego oraz kompanii transportowej, kartograficznej i remontowej.

- Batalion żandarmerii w sile kompanii sztabowo-logistycznej oraz czterech plutonów.

- Batalion wsparcia w sile kompanii sztabowo-logistycznej, kompanii honorowej, kompanii łączności, kompania ochrony sztabu oraz kompanii szkolenia kadr.

Na wyposażenie wojsk lądowych Litwy wchodzi w przybliżeniu:

- 312 transporterów opancerzonych M113 A1/A2.

- Ok. 200 samochodów terenowych HUMVEE różnych typów.

- 11 transporterów rozpoznawczych BRDM-2.

- Po 10 transporterów BTR-60 oraz MT-LB.

- 12 transporterów przegubowych BV206.

- 50-72 haubice M-101.

- 42 moździerze 120 mm na TO M113 oraz kolejne 36 moździerzy holowanych 120 mm.

- Ok. 40 moździerzy 81 mm i nieokreślona liczba moździerzy 60 mm.

- Obrona ppanc to ok. 400 dział bezodrzutowych Carl Gustaf kal. 84 mm, 100-400 RPG-7, 30 ppk FGM-148 Javelin, AT4 i nieliczne już RPG-2.

- Obrona przeciwlotnicza oparta jest na ok. 54 pociski przeciwlotnicze Stinger RMP/Block I International, 8 systemach Lasams (Stingery zamontowane na HMMWV) oraz 2 radarach TPQ-64 Sentiner.

- 4 rodzaje granatników: H&K GMG 40, AG-36, GP-25 i 10 sztuk wz.1974 Pallad.

- Broń strzelecka taka jak karabinki: 7,62 mm AKM/AKMS, 7,62 mm M14, 7,62 mm Ak 4, 5,56 mm wz.96 Beryl i wz.96 Mini Beryl, 5,56 mm M16A1, 5,56 mm H&K G36, pistolety: TT, Glock oraz USP, karabiny snajperskie: Barrett 82 A1, SAKO TRG 22 oraz FR F-2.

- Liczba środków transportowych jest nieokreślona – są to maszyny różnego typu – ok. 2,1 tys. pojazdów w tym ostatnio np. zakupione 50 ciężarówek Sisu E11T 8x8.

 

 

Siły powietrzne

 

Siły Powietrzne Litwy liczą ok. 950 osób zgrupowanych w dowództwie, trzech bazach lotniczych (Szawle, Radviliskis i Kaunas), trzech kompaniach nadzoru lotniczego i centrum kontroli lotów. Siły te nie posiadają samolotów bojowych. Ich strefa powietrzna jest chroniona przez siły powietrzne państw NATO. Zgodnie z postanowieniami na linii Litwa - NATO w 2011 r. Litwini zdołali tak zmodernizować swoją bazę lotniczą w Szawlach, że jest ona obecnie zdolne w razie potrzeby obsługiwać do 24 samolotów transportowych i 14-16 samolotów bojowych pozostających w całodobowej służbie. Normalnie jednak stacjonuje tam tylko po 4 maszyny bojowe w ramach operacji „Balic Air Policing”.

Obecnie na wyposażeniu sił powietrznych Litwy znajdują się między innymi:

- 5 samolotów transportowych/treningowych An-2;

- 3 samoloty transportowe Alenia C-27J Spartan;

- 2 samoloty transportowe Let L-410UVP Turbolet.

- 2 samolot szkolno-bojowy L39C Albatros (zmagazynowane).

- 1 samolot szkolno-bojowy L-39ZA Albatros (30 sierpnia 2011 r. rozbiła się druga bliźniacza jednostka po zderzeniu z francuskim myśliwcem Mirage 2000).

- 2 samoloty szkoleniowe Jak-18T.

- 5 samolotów szkoleniowych Jak-52.

- 6 śmigłowców Mi-8 (1 T, 4 MTV-1 i 1 PS);

 

Litewski samolot transportowy Alenia C-27J Spartan /Źródło: www.key.aero

Litewski samolot transportowy Alenia C-27J Spartan /Źródło: www.key.aero

Polskie MiG-i-29 nad litewską bazą lotniczą w Szwale /Źródło: www.fakty.interia.pl

Polskie MiG-i-29 nad litewską bazą lotniczą w Szwale /Źródło: www.fakty.interia.pl

W połowie 2007 roku litewska Straż Graniczna otrzymała trzy nowoczesne śmigłowce – dwa Eurocoptery EC135 oraz jeden EC145. Maszyny mają wzmocnić wschodnią granicę UE, zgodnie z postanowieniami z Schengen – w razie konfliktu zbrojnego istnieje naturalnie szansa ich wykorzystania do działań bojowych.

Dodatkowo Litwa w ramach wspólnego wysiłku części państw NATO ma dostęp do 3 samolotów transportowych Boeing C-17 Globemaster III i w przyszłości 8 rozpoznawczych BSL Northrop Grumman RQ-4 Globalny Hawk. Nie ma jednak planów przekazania Litwie, ale także Łotwie i Estonii kilku używanych myśliwców i stworzenia na rzecz tych państw wspólnej małej eskadry bojowej w miejsce operacji „Balic Air Policing”.

W skład sił powietrznych wchodzi też 1. Batalion Obrony Przeciwlotniczej wyposażony w 21 systemów RBS70, radary Giraffe 4 oraz 18 armatek Boforsa L70. Systemy rakietowe dyslokowane są w pobliżu elektrowni atomowej w Ignalinie.

Jak widać Litwa nie posiada obecnie zdolności zabezpieczenia własnego nieba w tym nawet wystawienia pary dyżurnej samolotów przechwytujących podejrzane statki powietrzne. Z tego też powodu od marca 2004 r. przestrzeń powietrzna Litwy, jak i też Łotwy oraz Estonii zabezpieczana jest w ramach wspomnianej już dwukrotnie operacji NATO „Balic Air Policing”. W jej ramach na obszarze Litwy stacjonują rotacyjnie samoloty z różnych państw sojuszu. Zazwyczaj do Litwy NATO wysyła po 4 myśliwce, z których dwa pełnią dyżur bojowy, a dwa są traktowane jako rezerwa. Każda zmiana trwa trzy – cztery miesiące. Polska brała już 4 razy udział w tej operacji wysyłając za każdym razem myśliwce MiG-29.

 

 

Marynarka Wojenna


 

W skład marynarki wojennej wchodzi ok. 700 żołnierzy. Dowództwo marynarki wojennej znajduje się w Kłajpedzie, gdzie stacjonuje także 7. Batalion Obrony Wybrzeża. Marynarka Wojenna Litwy ma za zadanie głównie patrolować wody terytorialne, strefę ekonomiczną oraz w razie konfliktu prowadzić działania związane ze stawianiem lub usuwaniem min morskich, zwalczaniem wrogich akcji dywersyjnych oraz prowadzeniem akcji ratunkowych i poszukiwawczych. Z tego też powodu litewskie okręty są włączone w skład grupy usuwania min NATO i sił szybkiego reagowania – biorą regularny udział w ćwiczeniach morskich. Marynarka wojenna ma na stanie obecnie 12 jednostek różnego przeznaczenia:

- Okręt dowodzenia N42 „Jotvingis” typu Vidar;

- 2 niszczyciele min klasy Hunt (M51 Kuršis i M53 Skalvis);

- 1 niszczyciele min klasy Lindau (M52 Sūduvis);

- 3 wielozadaniowe okręty patrolowe klasy Flyvefisken (P11 Zemaitis, P12 Dzūkas i P14 Aukštaitis). Duńskie jednostki typu Standard Flex 300;

- Szybką łódź patrolową klasy Strom (P32 Selis) – dwie jednostki tego typu są w rezerwie;

- Okręt ratunkowy Sakiai;

- 3 okręty pomocnicze (dwa kutry i holownik).

 

 

Misje zagraniczne Litwy w XXI w.


 

Litwa aktywnie uczestniczy w operacjach zagranicznych wysyłając swych żołnierzy w XXI w. do Afganistanu, Iraku, Serbii, czy Bośni i Hercegowiny. Operacje te – m. in w Afganistanie wiążą się z sztandarowymi hasłami litewskiej strategii obronnej:

- „Bezpieczeństwo Litwy zaczyna się w Afganistanie”

- „NATO na Litwie, Litwa w Afganistanie”.

Do Iraku Litwa wysłała kontyngenty liczące po ok. 45 żołnierzy, którzy znaleźli się pod polskim dowództwem w ramach Wielonarodowej Dywizji Centrum-Południe – wchodzili w skład polsko-litewskiego batalionu sił pokojowych LITPOLBAT. Służyli także chwilo pod dowództwem duńskim i brytyjskiemu w sektorze południowym. Po opuszczeniu Iraku w 2008 r. zostało tam do końca 2011 r. 4 oficerów szkolących oddziały irackie.

 

Litewski HAMVEE w Afganistanie i na pierwszym planie… /Źródło: www.kam.lt

Litewski HAMVEE w Afganistanie i na pierwszym planie… /Źródło: www.kam.lt

Żołnierze Litwy w Iraku i polski Honker /Źródło: www.kam.lt

Żołnierze Litwy w Iraku i polski Honker /Źródło: www.kam.lt

W Afganistanie wojsko litewskie obecne jest od 2005 r. Litwini przejęli tam dowództwo nad zespołem rekonstrukcyjnym (PRT – Provincial Reconstruction Team) oraz wysyłają po ok. 37 żołnierzy sił specjalnych na każdą zmianę. Mają także kilku oficerów w strukturach kierowniczych ISAF. W sumie siły te liczą ok. 230 ludzi.

 

 

Wojsko litewskie w Afganistanie.

Do Serbii w ramach sił SFOR Wilno skierowało ok. 100 żołnierzy (jedną kompanie), którzy weszli w skład zgrupowania duńskiego. Siły te pochodziły z Batalionu Bałtyckiego (BALTBAT).

Litwa także z Polską w ramach sił batalionu LITPOLBAT wsparła operacje KFOR w Kosowie – była to jedna kompania. Litewskie elementy tego batalionu działały też w Libanie i Syrii. Został on jednak rozwiązany w 2007 r. Litwińskie władze wysłały także 9 funkcjonariuszy policji do Kosowa, jako tymczasową pomoc władzom ONZ - ONZ (UN Interim Administration). Obecnie w Kosowie przebywa tylko 5 osobowa grupa.

Dwóch obserwatorów znalazło się także w Czadzie.

W Bośni i Hercegowinie znaleźli się także litewscy obserwatorzy – żołnierze i policjanci. Obecnie przebywa tam już tylko jedna osoba.

Warto też w ramach ciekawostki wspomnieć, że w kwietniu 2001 r. Litwa oddała do dyspozycji NATO samolot transportowy An-26 wraz z załogą do obsługi lotów z Neapolu.

Litwa współpracuje z dwójką bałtyckich sąsiadów w ramach powołanego wiosną 1998 roku dywizjonu okrętów BALTRON. Zespół wspólne z jednostkami z Polski, Niemiec oraz Danii prowadzi oczyszczanie torów do portów bałtyckich z niebezpiecznych obiektów, będących pozostałością po II wojnie światowej. Zespół prowadzi również cykliczne ćwiczenia z zakresu ratownictwa morskiego.

Aby szybciej dojść do standardów NATO, powołano również Balic Defense College z siedzibą w Estonii, która szkoli oficerów krajów bałtyckich według zasad i procedur NATO.

 

Filmik prezentujący Siły Zbrojne Litwy w akcji.

Jak widać po powyższych informacjach Litwa nie może poszczycić się znaczącym potencjałem zbrojnym. Państwo to nie ma obecnie potencjału, który mógłby odstraszać w przyszłości potencjalnego wroga – o ile wojsk lądowe dysponują możliwościami podjęcia dłuższych – kilkudniowych walk, o tyle pozostałe formacje – siły lotnicze i morskie są od początku skazane praktycznie na ustąpienie pola wrogowi. Niestety kondycja Sił Zbrojnych Litwy od 2008 r. się pogarsza – szczególnie boleśnie były prawie 37% cięcia w wydatkach, jakie nastąpiły w latach 2008-2012. Nie należy przez to w ciągu najbliższych lat spodziewać się większych programów modernizacyjnych, choć swego czasu pojawiały się głosy chęci wprowadzenia do 1. BZmech pojazdów rodzaju KTO, gdzie wymieniano, że duże szanse ma KTO Rosomak. W dobie kryzysu nie ma jednak większych szans na taki program, jak i też modernizację artylerii czy parku samochodowego lub ujednolicenie broni osobistej żołnierzy. Przyszłość potencjału militarnego Litwy nie napawa optymizmem. Zresztą nie lepiej sytuacja wygląda w następnym omawianym państwie – Łotwie.

 

 

Siły Zbrojne Łotwy


 

Łotwa powołała do istnienia siły zbrojne 24 grudnia 1994 r., choć Gwardia Narodowa oraz Związek Strzelecki Łotwy powstały już w 1991 r. 19 listopada 1991 r. funkcjonowanie rozpoczęło Ministerstw Obrony. W latach 1992-1993 Łotwa na bazie organizacji ochotniczych, Gwardii Narodowej oraz pozostałości materialnej po ZSRR rozpoczęły tworzenie własnych wojsk lądowych, powietrznych i morskich. W przeciwieństwie do Litwy nie odeszły jeszcze tak mocno od strategii odstraszenia wroga możliwością stworzenia silnego zaplecza partyzanckiego dzięki rozbudowanej obronie terytorialnej. Łotwa kładzie duży nacisk na to, jak i też na błyskawiczne możliwości przeprowadzenia mobilizacji oraz stworzenie sił zdolnych do szybkiego reagowania na zaistniałe zagrożenie.

 

Konwój łotewskich sił lądowych /Źródło: www.rigasummit.lv

Konwój łotewskich sił lądowych /Źródło: www.rigasummit.lv

Łotewskie HAMVEE podczas parady /Źródło: www.flickr.com

Łotewskie HAMVEE podczas parady /Źródło: www.flickr.com

Ryga co roku wydaje na siły zbrojne od 190 do 250 mln Dolarów, czyli średnio od 1,0 do 2% PKB – ten pierwszy wynik miał miejsce przed wejściem do NATO, a ten ostatni w 2008 r. W 2011 r. podczas kryzysu Łotwa wydała na siły zbrojne 1,1% PKB, czyli w przybliżeniu ok. 200 mln Dolarów. Nie planuje się obecnie zmniejszenia wydatków poza tymi, które już zatwierdzono i wprowadza się w życie.

Siły Zbrojne Łotwy składają się z wojsk lądowych, marynarki wojennej, sił powietrznych, żandarmerii wojskowej, oddziału sił specjalnych oraz obrony terytorialnej.

Główne pierwsze cztery formacje liczą ok. 5,4 tys. żołnierzy oraz 1,1 tys. pracowników cywilnych po uzawodowieniu armii na przełomie 2006-2007 r. Dodatkowo na terenie państwa działa Ochotnicza Obrona Terytorialna tzw. Zemessardze licząca w przybliżeniu 10 tys. osób oraz straż graniczna w sile 5 tys. funkcjonariuszy i pracowników cywilnych. W razie mobilizacji funkcjonariusze straży granicznej mają zasilać oddziały wojsk lądowych.

W czasie wojny siły zbrojne Łotwy po zakończeniu mobilizacji oraz wchłonięciu część funkcjonariuszy straży granicznej powinny liczyć ok. 50 tys. żołnierzy, z czego ok. 32 tys. zdolnych do szybkiej mobilizacji – w ciągu 72 godzin.

Bezpośrednio pod dowództwem Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych Łotwy znajduje się::

- Dowództwo logistyki w sile batalionu sztabowego, 3 batalionów zaopatrzeniowych, 2 batalionów transportowych i batalionu medycznego;

- Dowództwa szkoleniowego w sile kompanii sztabowej, trzech szkół piechoty (każda zdolna wystawić batalion lekkiej piechoty), szkoły łączności, języków obcych, marynarki oraz centrum sportowego;

- Batalion sił specjalnych;

- Batalionu żandarmerii;

- Batalionu reprezentacyjnego.

 

 

Wojska lądowe


 

Siły lądowe Łotwy zostały sformowane 30 kwietnia 1992 r. decyzją MON nr 73. Początkowo sformowano jeden batalion piechoty – dopiero 7 sierpnia 2000 r. opierając się o jego kadry sformowano drugi batalion, a następnie rozpoczęto pracę nad ich połączeniem w jednej brygadzie mającej swoje wsparcie artyleryjskie, saperskie i logistyczne. Brygada powstała ostatecznie dopiero po 8 latach.

W skład wojsk lądowych wchodzi ok. 2,1 tys. żołnierzy zgrupowanych w jednej lekkiej brygadzie piechoty o sile 2 batalionów zmotoryzowanych, dywizjonu artylerii, batalionu logistycznego i kompanii dowodzenia. Łotewskie wojsk lądowe współpracują także z Estonią i Litwą we wspólnym batalionie piechoty BALTBAT. Uzupełnieniem tych sił jest rozbudowana Gwardia Narodowa licząca 18 batalionów lekkiej piechoty i wsparcia oraz jednostka specjalna SUV powstała w 1991 r. i uchodząca za elitę sił zbrojnych tego państwa.

Łotwa nie posiada sprzętu ciężkiego, ani także ciężkiej artylerii. Jedynymi pojazdami ciężkimi są 3 sprowadzone z Czechosłowacji czołgi T-55AM, które służą do szkolenia przeciwpancernego. Swego czasu Łotwa miała też 2 BRDM-2 z Polski i kilkanaście transporterów Tgb m/42SKP – pojazdy zostały jednak wycofane ze służby i służą do celów szkoleniowych. Obecnie piechota łotewska przewożona jest głównie w przegubowych pojazdach gąsienicowych BV-206, z których część ma na wyposażeniu działa bezodrzutowe.

Wojsk lądowe posiadają na wyposażeniu m. in.:

- 3 czołgi T-55AM (do celów szkoleniowych – symulują wrogie pojazdy);

- Nieokreślona liczba pojazdów przegubowych typu BV-206 oraz TO M113;

- Pojazdy HMMWV (ok. 100 sztuk);

- 26 dział 100 mm M32;

- 26 moździerzy 120 mm PM-43;

- Ok. 10 moździerzy 81 mm i 40-60 moździerzy 60 mm;

- 100 dział bezodrzutowych Carl Gustaf kal. 84 mm, do 400 RPG-7, 400 AT4, nieznana liczba BILL-1 i nieustalona przeze mnie liczba zestawów ppk Spike, których nabycie rozpoczęło się w 2008 r.

- Obrona przeciwlotnicza oparta jest na pociskach przeciwlotniczych Stinger RMP/Block I International, systemach RBS70 i 5 wyrzutniach SA-7. Oprócz tego wojska lądowe mają na wyposażeniu ok. 50 innych lekkich środków plot – głównie wkm-y.

- Broń strzelecka taka jak ciężkie karabiny maszynowe: M2 Browning i MG3, karabiny: 5,56 mm M16A1, 5,56 mm Steyr AUG, 5,56 mm H&K G36, 7,62 mm HK PSG1, 7,62 mm Ak 4, 9 mm MP5, pistolety Glock 17, 18, 19, H&K USP, M1911A1, SIG P210, SIG Sauer P232, SIG Sauer P239, oraz karabiny snajperskie: 7,62 mm L96A1, FR F2, Dragunov, PGM Hekate II i AMP Technical Services DSR-1.

- Liczba środków transportowych jest nieokreślona, ale są to m. in. Volkswageny iltis, Chevrolety blazer (M-1008 i M-1009), Toyoty Land Cruiser 100, Mercedesy W463, nieliczne Mercedesy G oraz ciężarówki takie jak Mercedes-Benz DB 1017, Scania 93M, Volvo TL31 i N88, oraz lekkie ciężarówki Unimog 416, Volvo C303/tgb11 (dwuosiowe) oraz C304/tbg13 (trzyosiowe).

 

Manewry łotewskiej 1. BP /Źródło: www. la90.lv

Manewry łotewskiej 1. BP /Źródło: www.la90.lv

Łotewscy żołnierze podczas przygotowywań do misji w Afganistanie /Źródło: www.mfa.gov.lv

Łotewscy żołnierze podczas przygotowywań do misji w Afganistanie /Źródło: www.mfa.gov.lv

 

Gwardia Narodowa


 

Gwardia Narodowa Łotwy liczy 10 tys. osób z tego aż 1,2 tys. oficerów, i 1,9 tys. podoficerów. Wszyscy ochotnicy zasilają wojska lądowe. Ok. 550 żołnierzy służy w niej zawodowo. Obrona terytorialna posiada szkolne bataliony piechoty, jednostki artylerii, saperów, łączności i opl. W sumie jest to 18 jednostek, każda o sile batalionu. Gwardia Narodowa składa się z:

- Kompanii sztabowej;

- 1. Dystryktu Obronnego w sile 5 batalionów piechoty i batalionu logistycznego;

- 2. Dystryktu Obronnego w sile 5 batalionów piechoty, dywizjonu artylerii, batalionu zwalczania skutków użycia broni typu ABC oraz batalionu logistycznego;

- 3. Dystryktu Obronnego w sile 3 batalionów piechoty, batalionu saperskiego, dywizjonu obrony plot i batalionu logistycznego.

 

Filmik prezentujący piechotę i siły specjalne Łotwy w akcji.

Siły powietrzne


 

Siły powietrzne składają tylko z 280 żołnierzy. Formacja ta nie posiada praktycznie jakiejkolwiek zdolności bojowych oprócz małych możliwości transportowych. Rozważana jest likwidacja tej formacji i włączenie jej oddziałów w skład wojsk lądowych. Na ich wyposażeniu jest tylko:

- 4 samoloty transportowe An 2 z czego prawdopodobnie tylko jeden operacyjny;

- 1 samolot transportowy L-410UVP;

- 2 śmigłowce Agusta A109;

- 2 śmigłowce Mi-2;

- 4 śmigłowce Mi-17.

Obronę powietrzną Łotwy zapewnia NATO, które utrzymuje bazujący na Litwie klucz myśliwski w ramach operacji Baltic Air Policing.

 

Marynarka wojenna


 

Marynarka Wojenna Łotwy powstała 11 kwietnia 1991 r. i liczy 670 żołnierzy oraz 60 pracowników cywilnych, a w jej skład wchodzi flotylla okrętów wojennych w Lipawie i flotylla straży wybrzeża w Rydze. Jednostki te mają na stanie:

- Okręt dowodzenia klasy Vidar (A-53 Chief).

- 5 niszczycieli min klasy Alkmaar. Łotewska nazwa klasy to Imanta. Rozważa się nadal ich modernizację, gdyż przeszły tylko gruntowny remont.

- 2 patrolowce typy Skrunda plus 3 kolejne jednostki tego typu planowane do nabycia.

- 3 okręty patrolowe klasy Storm. Łotewska nazwa klasy to Bulta;

- 6 łodzi patrolowych klasy KBV.

- Statek hydrograficzny klasy Buyskes.

- Jednostki wsparcia (m. in. dwa holowniki).

Część jednostek włączona jest do wspólnego z Litwą i Estonią morskiego dywizjonu BALTRON.

Łotewska marynarka wojenna w całej okazałości /Źródło: www.flickr.com

Łotewska marynarka wojenna w całej okazałości /Źródło: www.flickr.com


Misje zagraniczne Łotwy w XXI w.

 

Jeszcze na etapie ubiegania się o członkostwo w NATO, łotewskie siły zbrojne zaczęły brać udział w zagranicznych misjach wojskowych. Żołnierze łotewscy uczestniczyli, lub uczestniczą w misjach w:

- Bośni i Hercegowinie – obecnie obserwatorzy;

- Kosowie – obecnie obserwatorzy;

- W Iraku, gdzie Łotysze działali w ramach polskiej Wielonarodowej Dywizji Centrum-Południe i współpracowali ściśle z Polakami – początkowo korzystali tylko z polskiego sprzętu jak np. samochodów Tarpan, Honker czy ciężarówek rodziny Star. Siły te liczyły 145 żołnierzy do 2008 r., a następnie 125 żołnierzy przez kolejny niecały rok;

- W Afganistanie od 2007 r., gdzie działają m. in. operatorzy łotewskich sił specjalnych SUV ściśle współdziałający z siłami specjalnymi Litwy. Oprócz tego Łotwa ma tam zespół rekonstrukcyjnym (PRT). W sumie daje to liczbę ok. 175 żołnierzy.

 

Siły łotewskie w Afganistanie.

 

Siły Zbrojne Estonii


 

Estonia znajduje się w trudnym położeniu geopolitycznym, połączonym ze słabością gospodarczą, a co za tym idzie stosunkowo słabymi siłami zbrojnymi. Estończycy tak samo jak Łotwa i Litwa postawiły na lekkie siły oraz obronę terytorialną rezygnując z sił ciężkich, na które ich zresztą nie było stać.

Formowanie Sił Zbrojnych Estonii rozpoczęło się w 1991 r. w momencie, gdy jeszcze na obszarze tego państwa stacjonowało ponad 35 tys. żołnierzy sowieckich/rosyjskich. Wojska rosyjskie wycofały się z Estonii do 31 sierpnia 1994 r.

Początek estońskiej polityki obronnej nastąpił 3 września 1991 r., gdy Rada Najwyższa Republiki Estonii zadecydowała o utworzeniu sił zbrojnych niepodległego państwa. Miesiąc później rząd ogłosił mobilizację wszystkich mężczyzn urodzonych w latach 1965-1973. Niedługo później utworzono również Sztab Generalny Sił Obronnych, a w 2000 r., na bazie trzech sztabów rodzajów sił zbrojnych powstał Połączony Sztab Sił Zbrojnych. Władze Estonii musiały rozpocząć tak, jak i inne państwa Bałtyckie budowę sił zbrojnych od podstaw.

 

Estońskie TO Sisu /Źródło: www.adazi.lv

Estońskie TO Sisu /Źródło: www.adazi.lv

Estońskie BRT-80 /Źródło: www.worldwide-defence.blogspot.com

Estońskie BRT-80 /Źródło: www.worldwide-defence.blogspot.com

Wsparcia w tym procesie udzieliła Estonii szczególnie Finlandia i Dania (gdzie szkolono liczne kadry oficerskie i podoficerskie) oraz doradcy i szkoleniowcy z USA, Niemiec, Norwegii, Francji, Wielkiej Brytanii i kilku innych państwach, dzięki którym rok później rozpoczęto szkolenie profesjonalnych kadr na wzór zachodni starając się całkowicie zminimalizować szkołę postsowiecką.

Estonia na siły zbrojne wydaje od 2,2 do 1,8% PKB – w 2009 r., gdy budżet wynosił 2,2% PKB Estonia wydała na swoje bezpieczeństwo militarne ok. 460 mln Dolarów. Obecnie jednak od 2009 r., co roku postępują cięcia w wydatkach na wojsko – obecnie budżetu estońskiego MON skurczył się o ok. 30%. Nie zmienia to jednak faktu, że Estonia ma największe plany zbrojeniowe z wszystkich tutaj omawianych państw – Estończycy planują, dokonują lub rozważają do 2018 r. zakup czołgów, nowych wozów piechoty, granatników ppanc., systemów plot. krótkiego i średniego zasięgu, śmigłowców transportowych, dodatkowych samochodów, czy szczególnie nowoczesnego wyposażenia osobistego dla żołnierzy.

Za środki te utrzymywane jest 4 tys. żołnierzy w jednostkach regularnych oraz ok. 17 tys. ochotników z Ligii Obronny. W czasie wojny Estonia planuje wystawić do walki siły zbrojne liczące ok. 30 tys. żołnierzy.

Obecne siły zbrojne składają się z:

- Wojsk lądowych – 3,3 tys. żołnierzy;

- Sił powietrznych – 250 żołnierzy;

- Marynarki wojennej – 300 żołnierzy.

Wsparciem dla tych formacji jest wspomniana ochotnicza organizacja wojskowa „Liga Obronna” licząca ok. 17 tys. członków i straż graniczna licząca 2,3 tys. funkcjonariuszy.

 

Wojska lądowe


 

Głównym celem strategicznym estońskich wojsk lądowych liczących ok. 4,3 tys. żołnierzy jest obrona zwłaszcza obiektów o strategicznym charakterze oraz uczestniczenie w operacjach pokojowych. Estonia tak jak i Litwa oraz Łotwa zdaje sobie sprawę z realnej niemożności obrony swojego terytorium siłami, jakie dysponuje, z tego też powodu stara się być aktywna na arenie międzynarodowej wysyłając tam gdzie to jest możliwe i może przynieść korzyści polityczne oddziały wojskowe – głównie z powstałego w 2001 r. batalionu szybkiego reagowania z którego to elementy wchodzą w skład międzynarodowego batalionu BALTBAT.

Podstawa obrony terytorialnej Estonii opiera się bezpośrednio na bardzo małych wojskach lądowych wspartych licznymi jednostkami Ligi Obrony.

 

Działo D-30A podczas ostrzału /Źródło: www.worldwide-defence.blogspot.com

Działo D-30A podczas ostrzału /Źródło: www.worldwide-defence.blogspot.com

Estońska gwardia honorowa /Źródło: www.nato.int

Estońska gwardia honorowa /Źródło: www.nato.int

Regularne wojsk lądowe składają się z:

- 1. Brygady Piechoty w sile kompanii sztabowej, zmotoryzowanego batalionu rozpoznawczego, batalionu piechoty, batalionu logistycznego i kompanii łączności.

- Północnowschodniego Dystryktu Obronnego w sile batalionu piechoty, batalionu saperskiego, dywizjonu artylerii, dywizjonu plot oraz centrum szkolenia (5 poligonów).

- Północnego Dystryktu Obronnego w sile batalionu gwardii (reprezentacyjny) oraz batalionu logistyczno-łącznościowego.

- Południowego Dystryktu Obronnego w sile batalionu piechoty.

- Zachodniego Dystryktu Obronnego, który nie posiada jednostek liniowych.

Ligia Obronny liczy za to 9 batalionów szkolnych, z czego 6 piechoty oraz po jednym obrony przeciwlotniczej, artylerii i szkolący do udziału w operacjach pokojowych. Każdego roku kwalifikacje zdobywa w nich ok. 3 tys. żołnierzy służby zasadniczej i rezerwistów. Siły te można użyć nie tylko do działań militarnych, ale także do zwalczania następstw klęsk naturalnych lub dbania o konstytucyjny porządek.

Po mobilizacji Estonia ma posiadać 4 brygady lekkiej piechoty, 2 bataliony saperskie, 3 dywizjony obrony plot., 3 dywizjony artylerii, 2 batalionu ogólnego wsparcia, 2 kompanie rozpoznawcze, 2 baterie ppanc., i dwie kompanie łączności.

Na wyposażeniu wojsk lądowych i Ligii Obronny znajduje się m. in:

- 57 kołowych transporterów opancerzonych Sisu XA-180.

- 81 kołowych transporterów opancerzonych Sisu XA-188.

- Ok. 15 BRT-60 – nie wiadomo ile operacyjnych.

- Ok. 20 BRT-80 – nie wiadomo ile operacyjnych.

- 7 pojazdów Mamba Mk2 Alvis.

- 32 haubice D-30A – większość zmagazynowana.

- 24 haubice FH-70.

- Ok. 300 moździerzy 81 i 120 mm (81mm B455, 81mm NM95, 81mm M252, 120mm 2B11 i 120mm M/41D.

- Obrona plot oparta jest o ok. 100 działek ZU-23-2, 25 wyrzutni rakietowych Mistral oraz 5 radarów Giraffe AMB.

- Środki ppanc. to głównie 100 dział bezodrzutowych Carl Gustaf kal. 84 mm, granatniki C90-CR, RPG-7, AT4, kilkaset B-300 i M69 oraz wyrzutnie ppk MAPATS i MILAN-2. Oprócz tego Estonia ma działka Pvpj 1110 i M40A1.

- Sprzęt strzelecki to pistolety: HK USP i PM, karabinki takie jak Mini-Uzi i M/45 MTUV, 5,56 mm Galil AR i 7,62 mm Ak 4, karabiny snajperskie TP-M14, Galil i Sako TRG, karabiny maszynowe KSP 58, MG-3 i M2 Browning.

- Środki transport opierają się na samochodach patrolowych takich jak: Mercedes-Benz G-Class, Volkswagen 183 „Iltis”, ciężarówkach MAN GL, Mercedes-Benz UNIMOG, DAF, Volvo C300, ZIL-131 i nielicznych (6?) pojazdach przegubowych BV 206.

Warto nadmienić, że w porównaniu do dwóch poprzednich państw w Estonię od dawna mówi się o chęci sformowania jednostki pancernej w sile ok. 50 czołgów w celu wzmocnienia możliwości obronnych 1. BP. Póki co są to głównie plany (jak rozważane w tym wypadku nabycie batalionu Leopardów 2) lub też innej konstrukcji, ale w każdym wypadku raczej już używanej. Obecnie jednak w dobie cięć budżetowych projekt ten za pewne zostanie opóźniony lub zaniechany. Czas pokaże, czy Estonia doczeka się namiastki wojsk pancernych.

 

Siły Zbrojne Estonii

Siły powietrzne

 

Siły powietrzne Estonii powstały 16 grudnia 1991 r. i liczą obecnie ok. 250 żołnierzy. Jest to formacja o czysto symbolicznym potencjale militarnym. Głównym zadaniem sił powietrznych jest monitorowanie przestrzeni powietrznej swojego państwa – w tym celu Estonia nabyła za ponad 22 mln Euro dwa radary Ground Master 403. Oprócz tego istotne jest także utrzymanie bazy lotniczej w Ämari zdolnej do przyjmowania myśliwców i samolotów transportowych państw NATO, nielicznych oddziałów obrony plot (dla których rozważa się zakup systemów NASAMS) oraz zapewnienie koordynacji działań z samolotami państw sojuszniczych.

 

Łotewski AN-2 /Źródło: www.airplane-pictures.net

Estoński AN-2 /Źródło: www.airplane-pictures.net

Łotewski lekki śmigłowiec Robinson R44 /Źródło: www.verticalmag.com

Estoński lekki śmigłowiec Robinson R44 /Źródło: www.verticalmag.com

Estonia, tak jak i dwa wcześniej opisane państwa nie dysponuje własnym lotnictwem bojowym przez to jej przestrzeni powietrznej musza pilnować myśliwce z państw sojuszniczych NATO operujące do dziś z bazy lotniczej na Litwie w ramach operacji Baltic Air Policing.

Estończycy posiadają na stanie tylko:

- 3 śmigłowce transportowe Mi-2;

- 4 śmigłowce transportowe Mi-8;

- 4 lekkie śmigłowce transportowe Robinson R44;

- 2 samoloty transportowe An-2;

- 2 samoloty transportowe Let L-410UVPs;

- 1 BSL RQ-11 Raven w Afganistanie.

Estonia ma także dostęp do 3 NATO-wskich samolotów transportowych Boeing C-17 Globemaster III. Przed kryzysem rozważano zakup kilku (2-4 sztuk) śmigłowców EC-135. Obecnie jednak w dobie kryzysu są na to nikłe szanse.

 

Marynarka wojenna

 

Marynarka Wojenna Estonii jest bardzo nieliczna (300 żołnierzy) – na jej skład wchodzi tylko sztab, jedna baza morska w Tallinie, w której to stacjonuje eskadra przeciwminowa. W jej skład wchodzi trzy niszczyciele min klasy Sandown oraz jeden trałowiec typu Frauenlob. Oprócz tego Estonia posiada jedną fregatę klasy Beskytteren (EML Admiral Pitka (A230)) oraz okręt wsparcia klasy Lindormen (EML Tasuja (A432)). W rezerwie znajdują się dwa trałowce typu Frauenlob oraz dodatkowa jednostka, jako okręt muzealny. W planach jest nabycie kilku nowych szybkich łodzi patrolowych lekko uzbrojonych.

Głównym zadaniem Marynarki Wojennej Estonii, jest prowadzenie operacji przeciwminowych - w ramach BALTON i we współdziałaniu z wojskami NATO i państw skandynawskich - zaś w czasie wojny – priorytetem będzie minowanie.

 

Estońskie wojsko w Afganistanie

Misje zagraniczne Estonii w XXI w.

 

Sił Zbrojne Estonii mają obecnie 4 kontyngenty na misjach zagranicznych:

- ok. 1560 żołnierzy w Afganistanie współpracujących ściśle z wojskami brytyjskimi w prowincji Helmand.

- ok. 50 żołnierzy w Kosowie do 2010 r. i obecnie tylko jednego oficera sztabowego.

- Po 5 obserwatorów w Bośni i na Bliskim Wschodzie.

Estonia miała także 50 żołnierzy w Iraku działających w ramach Wielonarodowej Dywizji Centrum-Południe od 2003 do 2008 r. Następnie do końca 2011 r. w Iraku działało 2 oficerów szkolących wojska irackie.

Estonia oddelegowuje też oddziały do Sił Odpowiedzi NATO (NATO Response Force, NRF) przy współpracy z siłami Niemieckimi.

 

Estońskie siły w Iraku wraz z Amerykanami /Źródło: www.militaryphotos.net

Estońskie siły w Iraku wraz z Amerykanami /Źródło: www.militaryphotos.net

Estoński przegubowiec w Afganistanie /Źródło: www.defencetalk.com

Estoński przegubowiec w Afganistanie /Źródło: www.defencetalk.com

Powyższe zbiorowe zestawienie sił zbrojnych Litwy, Łotwy i Estonii pozwala nam dojść do wniosków, że potencjał militarny tych państw osobno jest bardzo mały względem swojej wielkości i „niebezpiecznej” granicy. Państwa te w sumie mają tylko:

- W wojskach lądowych 8,3 tys. żołnierzy;

- W siłach powietrznych 1480 żołnierzy;

- W marynarce wojennej 1670 żołnierzy;

- W siłach specjalnych ok. 500 żołnierzy;

- W jednostkach paramilitarnych 33 tys. żołnierzy i ochotników;

- W straży granicznej ok. 13 tys. funkcjonariuszy;

- Ok. 500-550 transporterów opancerzonych różnego typu (kołowych i gąsienicowych);

- Ponad 600 systemów artyleryjskich (w tym moździerze);

- Do 200-250 systemów przeciwlotniczych bardzo krótkiego i krótkiego zasięgu;

- 11 trałowców/niszczycieli min, 9 patrolowców, 2 okręty dowodzenia i 1 fregata.

Biorąc pod uwagę również charakter tych sił (brak sił ciężkich, opieranie się na siłach lekkich, ale specjalnie jakoś nowoczesnych) można stwierdzić, że:

- Państwa te nie mają możliwości prowadzenia sukcesywnych kampanii obronnych o charakterze klasycznym – ich jedynym prawdopodobnym wrogiem jest Rosja, której zajęcie tych państw militarnie nie powinno sprawić dłuższego problemu.

- Strategia tych państw w wypadku wojny opiera się na dwóch aspektach – podjęciu walk opóźniających z wrogiem przy zachowaniu jak najdłużej jak największych możliwości bojowych i próbie umiędzynarodowienia politycznego i militarnego konfliktu.

- Posiadają ograniczone siły odstraszania lądowego i morskiego oraz jakikolwiek brak możliwości podjęcia działań powietrznych z wrogim lotnictwem.

- Posiadają słabą obronę plot. niezdolną do odstraszenia wrogiego lotnictwa znad określonego obszaru (stolica, istotny obiekt strategiczny).

- Muszą opierać się w swojej strategii na pomocy dyplomatycznej i militarnej NATO i UE.

- Mają ograniczone możliwości wysyłania sił na misie ekspedycyjne i nie mogą pozwolić sobie na stworzenie armii wyłącznie lub głównie o takich charakterze.

 

Bibliografia


- Oficjalna witryna internetowa Ministerstwa Obrony Narodowej Litwy: http://www.kam.lt/en

- Oficjalna witryna internetowa Ministerstwa Obrony Narodowej Łotwy: http://www.mod.gov.lv

- Oficjalna witryna internetowa Ministerstwa Obrony Narodowej Estonii: http://www.mod.gov.ee

- Oficjalna witryna internetowa Ambasady Litwy w III RP: http://pl.mfa.lt

- Oficjalna witryna internetowa Ambasady Łotwy w III RP: http://www.mfa.gov.lv/lv/poland

- Oficjalna witryna internetowa Ambasady Estonii w III RP: http://www.estemb.pl

- Oficjalna witryna internetowa Dowództwa Centralnego USA: http://www.centcom.mil

- Oficjalna witryna internetowa Paktu Północnoatlantyckiego: http://www.nato.int

- Oficjalna witryna internetowa Dowództwa Europejskiego Obszaru Operacyjnego USA: http://www.eucom.mil

- Portal internetowy Armed Forces: http://www.armedforces.co.uk

- Witryna internetowa serwisu informacyjnego BBC: http://www.bbc.co.uk

- Portal informacyjny, historyczny i militarny Global Security: http://www.globalsecurity.org

- Witryna internetowa Agencji Lotniczej Altair: http://www.altair.com.pl

- Oficjalna witryna internetowa PKW Irak: http://www.pkwirak.wp.mil.pl/pl/index.html

- Witryna internetowa Stowarzyszenia Kombatantów Misji Pokojowych ONZ: http://skmponz.szczecin.pl.

- Oficjalna strona internetowa Ministerstwa Spraw Zagranicznych III RP: http://www.msz.gov.pl

- Witryna internetowa portalu informacyjnego: http://www.tvn24.pl

- Witryna internetowa portalu informacyjnego: http://www.wp.pl

- Witryna internetowa portalu informacyjnego: http://www.onet.pl

- Witryna internetowa Niezależne Forum o Wojsku Polskim: http://www.nfow.pl

- Oficjalna strona internetowa czasopisma Polska Zbrojna: http://www.polska-zbrojna.pl

- Strona internetowa portalu Wirtualna Polska poświęcona konfliktom zbrojnym: http://konflikty.wp.pl

- Witryna internetowa Portalu Spraw Zagranicznych: http://www.psz.pl

- Witryna portalu informacyjnego: http://www.dziennikizbrojny.pl

- Encyklopedia multimedialna: http://www.wikipedia.pl

- Encyklopedia multimedialna: http://encyklopedia.pwn.pl

- Encyklopedia multimedialna: http://www.nationsencyclopedia.com

- http://www.areamilitar.net

- http://www.wordreference.com

- http://www.country-data.com

- http://militarybases.com

 
Joomla SEO by AceSEF
Droga do wojny - polskie zmagania dyplomatyczne lat 1938-1939
niedziela, 24 października 2010
Dla Polski zagrożenie ze strony Niemiec a tym samym wojny pojawiło się dość późno wbrew powszechnej opinii. Dokładnie do października 1938 roku stosunki polsko-niemieckie były wręcz wzorcowe. Regulowało je porozumienie jakie zawarł A. Hitler z rządem polskim w 1934 roku. Choć...
Więcej…
Bezpieczeństwo zewnętrzne RP
niedziela, 16 października 2011
Zapewnienie bezpieczeństwa obywatelom i zapewnienie nienaruszalności granic oraz ciągłości państwa polskiego stanowi główne wyzwanie w XXI wieku. Oprócz zagwarantowania bezpieczeństwa wewnętrznego i dobrze zorganizowanego systemu bezpieczeństwa narodowego w państwie, ważne jest...
Więcej…
Porównanie konstrukcji czołgów podstawowych (MBT) Zachodnich i Wschodnich (ZSRR/Rosja) generacji III+
niedziela, 24 października 2010
Generalnie pod względem opancerzenia to zasadniczy pancerz wozów zachodnich jest lepszy, a to dlatego że zachód więcej zainwestował w pancerze... hmmm może nie powinniśmy nazywać je pasywnymi bo do tego zaliczają się tylko monolityczne pancerze stalowe, a to dlatego że takie pancerze...
Więcej…
T. Szczerbicki - Samochody osobowe i osobowo-terenowe Wojska Polskiego 1918-1950
wtorek, 12 lipca 2011
Kolejna książka Tomasza Szczerbickiego jaką otrzymaliśmy, od oficyny wydawniczej Alma-Press, do recenzji również skierowana jest dla miłośników motoryzacji Wojska Polskiego. Tym razem autor porusza kwestię samochodów osobowych wykorzystywanych przez polską armię w latach 1918-1950.
Więcej…

Instytut Wydawniczy Erica Rebis Almapress War Book Inne Spacery Cenega

 

SmartAge.pl - Portal ludzi ciekawych Świata

Facebook RSS

All rights reserved by Militis.pl 2008-2012